Islamitische architectuur. In beeld: de Songjiangmoskee

De Songjiangmsokee - © Redouan Tijani

De Songjiangmsokee – © Redouan Tijani

Islamitische architectuur

De ontwikkeling van islamitische architectuur omvat bouwwerken in verschillende gebieden waar de islam zich verspreid heeft. De verspreiding is enorm groot en divers waardoor de islamitische architectuur verschilt in culturele, artisanale en lokale karakteristieken. De steeds terugkerende islamitische stijlkenmerken zijn kalligrafie, Koefische inscripties (een vroeg-Arabisch schrift) en arabesk. Arabesk zijn gestileerde geometrische en decoratieve elementen (planten-en bloemendecoraties). Voor moslims vormt het eindeloze motief van de arabesk een symbool voor de eenheid van de schepping van God.

Het eerste gebouw dat de moslims bouwden na aankomst in Medina was een moskee. Deze eerste moskee (masdjid in het Arabisch) was het huis van de profeet Mohammed. De eerste moskee stond model voor alle latere aangezien het de indeling van de islamitische gebedsruimte vastlegde. Dit type gebouw beïnvloedde de vorm van de zogeheten Kufi-moskeeën in periode van de Omajjadische en Abbasidische dynastieën.

Architectonische kenmerken van de moskee zijn koepels, minaretten, portalen, spitsbogen en binnenhoven. Vrijwel elke moskee heeft een kleine nis, de mihrab geheten, die de gebedsrichting (qibla) naar Mekka aangeeft. Daarnaast behoren de minbar (preekstoel), de maksaru (omheinde ruimte voor de kalief of diens vertegenwoordiger) en het waterbekken voor rituele reinigingen tot het interieur van een moskee. De moskee werd spontaan het hart van een plaats, waar belangrijke beslissingen werden genomen, wat belangrijk was voor de eerste moslimgemeenschap in Medina.

Islamitische architectuur ontleende zijn oorspronkelijke inspiratie aan oude oosterse bouwwerken die voorkwamen in de woestijnen van Arabië, Irak en Iran, en aan de bouwtraditie van het aloude Soemerische rijk, met name de verdedigingsbouwwerken. De islamitische architectuur putte ook inspiratie uit Griekse, Romeinse en Byzantijnse bouwwerken, te herkennen aan het gebruik van zuilen, koepels en kapitelen.

De Songjiangmoskee

Redouan Tijani, een van onze fotografen bezocht voor al.arte.magazine tijdens zijn verblijf in China de oudste moskee van Shanghai: de Songjiangmoskee. De moskee werd gebouwd tijdens het Zhizheng tijdperk (1341-1368) van de Yuan-dynastie. Daarna kende het heel wat renovaties, maar de architecturale stijlelementen uit de Yuan en Ming dynastieën bleven behouden.

Rond de moskee bevond zich een islamitische begraafplaats. De moskee combineert de Arabische zuilen en het Arabische gewelf met de Chinese architectonische stijl van de Ming en Qing dynastieën. De belangrijkste gebouwen zijn de grote zaal, de gebedsplaats, een gang, twee preekzalen, een minbar en een wasruimte voor rituele reiniging. De gebedsnis en de minbar zijn de kenmerkende delen van de moskee. Vier stijlen uit verschillende dynastieën zijn bewaard gebleven in de moskee.

Op 26 augustus 1908 verklaarde de gemeente Shanghai tot beschermd cultureel erfgoed. In 1985 werd een ingrijpende restauratie uitgevoerd, waarna het in 1989 voor het publiek werd opengesteld.

Een fotoreportage van Redouan Tijani:

Comments

This post is also available in: English