Twee generaties, één verhaal…

Rami, Marcel & Bachar Khalifé - © Joachim Olaya
Rami, Marcel & Bachar Khalifé - © Joachim Olaya

“We zijn geen trio, we zijn Marcel, Rami en Bachar Khalife, drie verschillende personen, verenigd in eenzelfde muzikaal lichaam”, aldus Marcel Khalife. De familie Khalife ademt, drinkt, eet en leeft muziek. Het is een familie die zich niet laat leiden door beperkingen en vrijheid vooropstelt. Ud-legende Marcel Khalife staat al jaren bekend als een getalenteerde en innoverende muzikant. Het kon ook niet anders dan dat zijn zonen Rami en Bachar in zijn voetsporen zouden treden. Het was slechts een kwestie van tijd vooraleer de drie muzikale geesten samen op het toneel zouden verschijnen. Uit het verlangen om drie muzikanten te verenigen, gingen ze een project aan. Op 21 februari treedt het drietal op in de Roma in Antwerpen. al.arte.magazine had alvast een gesprek met Bachar Khalife, de jongste telg van de familie.

Wat betekent muziek voor jou?

Ik ben opgegroeid in een muzikale familie. Ik weet niet beter. Voor mij is muziek net als eten en voetbal spelen. Pas later, als je ouder wordt, word je je er pas bewust van dat je een beetje anders bent. Je begint jezelf vragen te stellen. Waar ik ook was , vroeger was er overal muziek. Dat wil ik niet meer. Nu kan ik muziek en andere zaken beter uit elkaar houden. Als ik nu muziek maak, sluit ik me op in de studio of op mijn kamer. Maar wanneer ik eruit ben, moet ik muziek ook kunnen vergeten. Ik wil dan vooral van het moment genieten, lachen om iets grappigs, de vogels horen zingen, in het midden van het leven staan. Het leven is niet eeuwig. Misschien klinkt dit wel een beetje stom maar ik zie het leven als een concert. Als ik op het podium sta, is het alsof ik de laatste keer optreed. Dit geldt ook voor het publiek. Het is een eenmalige ervaring waar we ons bewust van moeten zijn. Maar muziek is voor mij niet alleen een manier om mij artistiek te uiten. Het is ook een middel om tijd door te brengen met mijn familie. We communiceren thuis niet via woorden, maar via muziek.

Jullie zeggen: We zijn geen trio, we zijn Marcel, Rami en Bachar Khalife, drie verschillende personen, verenigd in eenzelfde muzikaal lichaam.” Wat maakt jullie zo verschillend? Wat onderscheidt jullie?

Die uitspraak komt van mijn vader. Op die vraag hebben we elk een ander antwoord. Ik hecht niet veel waarde aan woorden. Ik focus liever op de overeenkomsten en niet de verschillen. De verschillen beperken ons alleen maar in ons zijn.

Jullie muziek kan beschreven worden als een mix van oriëntaalse en westerse muziek. Er wordt gespeeld met traditie en moderniteit. Wat spreekt jullie aan in die mix?

Dat mixen gebeurt niet bewust. Het gebeurt gewoon. We maken vooral muziek. Muziek behoort niet tot een bepaald gebied, land of genre. De wereld van vandaag is daar veel te groot voor. De context waarin je bent , bepaalt wat je hoort. Neem bijvoorbeeld Amazigh muziek. Als je dat hoort en je kent geen Amazigh muziek, dan zou je de muziek kunnen beschrijven als techno of rock. Maar dat doe je niet. Jij bestempelt het als Amazigh muziek, omdat je weet dat het uit een bepaalde streek komt. Of bijvoorbeeld Hamza Al-Din, een Soedanese muzikant. Ken je hem niet? Dan zou je zijn muziek misschien wel vergelijken met dat van Curt Kobain of Nick Drake. Ik wil mezelf niet beperken tot een Libanese man die Arabische muziek maakt.

© Mimu

© Mimu

Dit project is een familieverhaal. Waar gaat jullie verhaal over?

Het project is in 2011 ontstaan. De organisatie van het ‘Music and Art Festival’ in Beiroet stelde destijds voor dat wij met zijn drieën een concert zouden geven. Ik was in eerste instantie niet geheel overtuigd. Rami daarentegen wel. We zijn toen gaan repeteren. We hebben nieuwe composities gemaakt en oude nummers van Marcel gespeeld. Dit was een complete nieuwe vorm van optreden, zowel voor mijn vader als voor ons. Onze vader was vooral gewend om met andere artiesten op het podium te staan. Nu stonden we opeens als drie gelijkwaardige muzikanten op het podium. Door met ons samen te werken, heeft mijn vader bewezen dat hij risico’s durft te nemen. Het is niet makkelijk om voor je vast publiek met iets totaal nieuws te komen. Vaak wil het publiek vooral het bekende horen. Maar mijn vader is een vrije geest en op het eind van een concert worden mensen vooral verrast door onze samenwerking. Maar ook de nieuwe generatie wordt verrast. Onze samenwerking laat zien dat er geen grenzen bestaan tussen onze generaties.

Wat is het belangrijkste dat jullie het publiek willen meegeven?

Mensen moeten er vooral zijn, genieten, geen verwachtingen hebben en dat moment met elkaar delen. Iedereen ervaart alles op zijn eigen manier, dus er is niet echt één boodschap. Voor mij is muziek vrijheid. Muziek spreekt zoals wij dat zelf wensen. Door muziek te ervaren, deel je vrijheid en humanisme met elkaar. Maar natuurlijk gaat het ook om de ervaring en moeten mensen vooral genieten van de muziek. Anders kun je net zo goed thuis blijven.

Je broer en jij werken nu al een tijd samen met jullie vader. Jullie hebben samen opgetreden in het Operahuis in Sydney, in 2011 in Tunesië, twee weken geleden nog in Parijs … Hoe is het om samen zo intensief met – niet Marcel Khalife de grote muzikant – maar met jullie vader te werken?

© Alexandre Chevillard

© Alexandre Chevillard

(lacht hard) Het is ongetwijfeld de meest bizarre groep waar ik ooit in zat. De repetities gaan er hard aan toe. Letterlijk hard. Het is zwaar en vermoeiend. Maar hoe zwaarder, hoe beter het resultaat. Ik ben nu vooral trots op het resultaat. Ik denk dat wij vooral oprechtheid uitstralen. Dat is iets waar op dit moment volgens mij een groot gebrek aan is op deze wereld. Het zou trouwens interessant zijn om hem te vragen hoe het is om met zijn zonen te werken.

Verrassend genoeg zitten we op dezelfde lijn over hoe iets moet klinken. Ik herinner me nog de allereerste keer toen we begonnen. Ons eerste nummer klonk vrijwel gelijk aan het eindresultaat. Dit heeft niet alleen met onze gemeenschappelijke achtergrond te maken. We zijn vooral verbonden met elkaar . Opvallend is wel dat wij nooit 100% tevreden zijn over het resultaat. We zijn altijd bezig om perfectie na te streven. Iets dat volgens mij niet sowieso niet bestaat …

Je vader heeft een sterke overtuiging wanneer het gaat over mensenrechten, vrijheid en de Arabische natie. Dat maakte hem niet altijd even geliefd bij sommige mensen. Hoe heeft dat jullie gevormd in jullie jeugd?

We zijn in ons jeugd altijd erg beschermd geweest. We hebben veel liefde van onze ouders gekregen. Het heeft ons nooit beperkt, maar eerder verrijkt. Ik voel dat ik midden in het leven sta en ik voel ik me sterk. Ik heb wel geleerd dat niet iedereen de wereld ziet zoals wij die zien. Maar dat maakt niet uit. De wereld is groot genoeg voor iedereen. Natuurlijk is het moeilijk wanneer je niet gewenst bent, maar ik heb nooit wrok gekend.

Jullie vaders grootste inspiratiebron is Mahmoud Darwish. Wie inspireert jou?

Ik denk niet dat het mogelijk is om een soortgelijke vergelijking te maken. Ik denk ook niet dat mijn vader geïnspireerd is geraakt door Mahmoud Darwish. Zij hadden een erg bijzondere relatie met elkaar. Mijn vader raakte bijvoorbeeld wel geïnspireerd door mijn overgrootvader die de fluit speelde, kerkgezangen, de stem van de muezzin die opriep tot het gebed,.. Dat geldt ook voor mij. Ik kan niet echt één specifiek ding opnoemen. Het is eerder een verzameling van alles om mij heen: elektromuziek, films, literatuur, rock, de natuur, …. Soms raak je ook onbewust geïnspireerd.

Om toch een idee te hebben, naar welk concert ben je voor het laatst gegaan?

(gelach) Naar het concert van mijn broer Rami met de band Aufgang. Ik ga vrijwel nooit naar een concert. Ik voel me vaak een beetje ontheemd als ik in het publiek sta. Het podium is eerder mijn plek.

Bachar Khalife bracht in maart 2013 zijn album ‘Who’s gonna get the ball from behind the wall of the garden today’ uit en is bezig met het produceren van een derde solo-album.

Marcel, Rami en Bachar Khalife • 21/02/2014 20.30, €22-24, De Roma Turnhoutsebaan 286, 2140 Borgerhout, , www.deroma.be

Comments

This post is also available in: English

Geef een reactie