Waarom keren we niet-vastende Marokkanen de rug toe?

mariam beeld ramadanblog

Het is de maand van alles ‘minder’. Ik ga minder liegen tegen mijn afstudeerbegeleider – ja, mijn scriptie loopt niet volgens planning. Minder Facebook en al het gelul op Whatsapp laat ik ook weer even voor wat het is.

Maar deze ramadan wordt de grootste strijd tot nu toe: ik heb mezelf voorgenomen om minder tv-series te kijken. Dat betekent dat ik elke dag slechts één aflevering van The Wire mag kijken van mezelf.

‘Hoeveel afleveringen keek je normaal dan?’, vroeg mijn collega verbaasd toen ik haar over mijn voornemen vertelde. ‘Drie’, loog ik. In werkelijkheid kan het aantal oplopen tot… dat gaat jullie niks aan.

Met dezelfde collega had ik het ook over de ramadan, over een grappig plaatje dat ik zag op de Marokkaanse 9gag. Op het plaatje schreeuwt een Marokkaanse atheïst tegen een onverschillige Marokkaanse moslim naast hem dat hij niet vast. Een komisch beeld, maar toen ik het ongeveer een jaar geleden voor het eerst zag, dacht ik ‘oei, het is niet niks om niet te vasten in Marokko’. Je kunt er serieus mee in de problemen komen.

mariam beeld ramadanblog

Een Marokkaanse atheïst zegt tegen een Marokkaan die aan het vasten is: “Ik ben niet aan het vasten… Ik ga niet vasten.. Ik zeg je dat ik niet aan het vasten ben, begrijp je me dan niet?!”

Gelukkig waren de reacties onder het plaatje overwegend luchtig. Vastende Marokkanen en niet-vastende Marokkanen konden erom lachen. Niemand houdt van schreeuwlelijkerds, was de conclusie.

Maar daarna doemde een belangrijke vraag op waar veel mensen – althans, zij die zich in het huidige digitale tijdperk bevinden – mee worstelen: delen of niet delen? Ik twijfelde, omdat er Marokkanen zijn die niet vasten en die zouden er aanstoot aan kunnen nemen. Die mij in hokjes van ‘intolerant’ of ‘traditioneel’ zouden kunnen duwen. Terwijl je, als je mij een beetje zou kennen, beter zou moeten weten.

En sympathie tonen voor zo’n afbeelding zou ook al gauw kunnen betekenen dat je atheïst bent. Afgeschreven worden door iemand achter een ander scherm is dan een reëel gevolg.

Ik ken Marokkanen in Nederland als leden van een gemeenschap die betrokken is. En misschien is dat wel ons probleem: die enorme betrokkenheid. We doen mee, willen erbij horen en het liefst ook geprezen worden door autochtonen. Maar ik vind het juist belangrijker is dat wij als Marokkaanse gemeenschap in Nederland elkaar steunen. Want op cruciale punten zitten we allemaal in hetzelfde schuitje: discriminatie, vooroordelen, continu bewijzen dat je heus wel deugt, geweigerd worden tijdens het uitgaan, geweigerd worden door je baard.

Daarom erger ik me als ik atheïstische Marokkanen hoor roepen dat alle moslims zich moeten distantiëren van ISIS. En ik vind het bespottelijk als ik sommige moslims hoor zeggen dat je atheïstische Marokkanen moet verstoten. Het zijn extremen, maar deze mensen creëren een grote kloof in een gemeenschap die toch al zo kwetsbaar is.

Waarom keren we niet-vastende Marokkanen de rug toe, terwijl we wel autochtonen en zelfs racisten uitnodigen voor iftars en ze hartelijk koekjes meegeven? Ik vind het ook erg dat wij ook de PVV napraten en over onze jongens spreken als ‘tuig’. Ik hoorde eens een Marokkaanse praten over onze jongeren alsof het honden zijn.“Je weet toch hna lmgharba (wij Marokkanen)” wordt er dan gezegd, “wij zoeken altijd problemen”.

Ik zou willen zien dat we als een front, moslim én niet-moslim, strijden tegen islamofobie in Nederland. Bijvoorbeeld door aangifte te doen, door deze vorm van racisme te melden bij autoriteiten zoals elke burger dat zou doen. En dat we, wanneer een Marokkaans-Nederlandse schrijver wordt bedreigd omdat hij tegen heilige huisjes aanschopt, als gemeenschap achter zijn vrijheid van meningsuiting staan.

Je gesteund voelen en een sterke achterban hebben maakt je sterker en assertiever. De steun die ik van mijn familie en kennissen geniet maakt mij zelfzeker en actief. Die steun zorgt er misschien voor dat getalenteerde en kwetsbare jongeren zich niet meer laten claimen door autochtone islamofoben of islamitische extremisten. En die steun betekent ook dat we onze jongeren niet afschrijven, maar dat we met een luisterend oor voor ze klaar staan als ze het moeilijk hebben.

Je mede-Marokkaan niet meer voor excuus-Marokkaan uitmaken of geen slachtofferschap verwijten: dat vergt (zelf)acceptatie. We moeten onze gemeenschap met vertrouwen en moed vullen. De volgende keer dat ik een afbeelding zie van die gekke leuke afvalligen zal ik die daarom gewoon op mijn Facebook delen, want jullie kennen me nu hopelijk beter dan iemand die een ander wil veroordelen.

Comments

Geef een reactie