Ramadan-spinsels

Iftar onder vrienden © Bilal Abbas

Iftar onder vrienden © Bilal Abbas

“Het ligt niet in de mogelijkheid van het individu om hemel op aarde te realiseren, het blijft wel de verantwoordelijkheid om trachten de hel te vermijden.”

02:30 Mijn moeder maakt mij wakker. Zijzelf is al wat vroeger op om alles klaar te maken. Natuurlijk sta ik niet op na haar eerste verzoek, al is het de plicht van elke moslim om zijn ouders te gehoorzamen. Na haar vierde kreet is mijn geweten wakker en dat wordt gevolgd door mijn lichaam.

We zitten allemaal samen aan tafel, wat al lang niet meer het geval was. Het lijkt wel een verplichting die toch nuttig lijkt. Er wordt gegeten en gelachen. Na fadjr te hebben gebeden ga ik richting mijn bed. In de Koran staat ergens

Hun zijden mijden de slaapplaatsen, zij roepen hun Heer aan, vrezend en hopend. En zij geven uit van datgene waar Wij hun mee voorzagen. En geen ziel weet welke verkoeling van de ogen voor hen verborgen wordt gehouden, als beloning voor wat zij pleegden te doen.” (Soerat as-Sadjdah: 16-17)

Maar toch spring ik in mijn bed en laat dit vers voor wat het is. Als ik mijn slaapplaats mijd dan ben ik morgen geketend door mijn lakens.

Doorheen de dag is een liedje van Janet Jackson van toepassing voor deze Ramadan-beleving:

don’t know what you got /till it’s gone”.

Ik mis eten en water niet maar begrijp honger en dorst.

Elke jaar hetzelfde: een spirituele piek tot net voor nieuwjaar om mij daarna te smijten in feesten en vertier. En net zoals de vorige jaren hoop ik dat ik blijf hangen in mijn Ramadan-vibe.

Het meest frappante aan deze hele vastenperiode is dat mijn vrienden zich af en toe ook als moslims gedragen. Ze wijzen mij er wel eens op dat ik enkele minuten te vroeg eet. Maar ze respecteren het, waarvoor dank. Wat ze soms niet begrijpen is het feit dat niet alle klokken gelijk staan in de islamwereld; dit komt het best tot uiting bij het bepalen van de eerste dag van deze ‘heilige maand’. Sommigen volgen Saoedi-Arabië, anderen kijken naar de hemel en zoeken naar de maan, nog anderen berekenen het astronomisch. Ik neem gewoon de gemiddelden en hoop juist te zijn. Er is zelfs een verschil tussen moskeeën onderling. In mijn buurt is er een Marokkaanse en een Turkse. Ik ga meestal naar de Marokkaanse want die geeft vaak een lange preek; zo heb ik genoeg tijd om rustig op tijd voor het vrijdaggebed aan te komen. Er is namelijk een Hadith die afraadt om al lopend of gehaast naar de moskee te gaan. Hoe meer regels men kent hoe inventiever de mens wordt, blijkbaar. Ze zeggen dat tijdens deze periode God alle duivels en demonen vastketent, waardoor ik concludeer dat elke slechte eigenschap die tot uiting komt volledig mijn eigen doening is. Elke dag is een djihad tegen mijn ego maar als ik het alle dertig volhoud, dan heb ik toch een veldslag gewonnen. Maar de oorlog is nog niet voorbij.

Soms heb ik het gevoel dat het een jaarlijkse hype is onder moslims. Ze doen het omdat anderen het doen. Voor mij is het een persoonlijke belevenis die ik graag deel met mijn naaste.

Als mensen mij vragen of ik moslim ben dan antwoord ik meestal dat ik probeer een moslim te zijn. Volgens mij is niemand 100 percent rein. Als islam is voor hen die fouten maken om dan daarna vergeving te vragen, dan ben ik een heel goeie moslim.

Tijdens de ramadan bloggen verschillende personen voor al.arte.magazine over hun ramadanbelevenis. Het overzicht van de artikels in deze blogreeks vind je hier.

Comments