Een zegenrijke Ramadan…

Ramadan20132

Ramadan2013Het is eigenlijk sinds 2 jaar dat Ramadan echt een zeer diepe betekenis en waarde in mijn leven heeft gekregen. Het heeft bovenal iets toegevoegd aan mijn “zijn” als mens onder de mensen. In al die jaren daarvoor was Ramadan voor mij een vol te brengen plicht aan mijn Schepper en verder diende het ook een aantal fysieke en mentale doelstellingen, zoals reinigen van het lichaam en het oefenen in empathie, vasthoudendheid, discipline et cetera.

Maar de Ramadan in 2012 was toch heel bijzonder, deze had ik door omstandigheden voor het grootste deel buitenshuis doorgebracht. Ver verwijderd van de vanzelfsprekendheden en veiligheid van mijn huis en gezin. De eerste 9 dagen heb ik doorgebracht in een verpleeghuis, waar toentertijd mijn ernstig zieke vader (alvleesklierkanker) was opgenomen. Het ziekenhuis kon niets meer voor hem doen in medische zin, dus werd hij ontslagen. Hij had echter wel adequate verpleging en pijnbestrijding nodig, en er bleef geen andere optie mogelijk dan het verpleeghuis. Dat druiste eerst tegen mijn gevoel in, maar we konden gelukkig in goed overleg met het verpleeghuis, als familie ook onze eigen wensen inbrengen. Zo wilde mijn moeder graag de lichamelijke en geestelijke verzorging van mijn vader op zich nemen, en kreeg zij ook een bed in de kamer van mijn vader waar ze 24 uur per dag met hem doorbracht. De verpleegkundigen boden praktische ondersteuning waar nodig en de artsen hielden zich bezig met de pijnbestrijding en controles. Nadat we van de artsen te horen hadden gekregen dat mijn vader amper nog een week te leven had, nam ik vrij van mijn werk en nam ik ook mijn intrek in het verpleeghuis om bij mijn ouders te zijn. Ik kreeg daar ook een kamer voor 24 uur en mijn echtgenoot nam vrij zodat hij de zorg van de kinderen thuis op zich kon nemen. We vormden zo een mooi team als familie samen met de intramurale zorginstelling.

Het was tegelijkertijd de meest intens bedroefde en de meest bemoedigende Ramadan geweest in mijn hele leven. Al die dagen dat mijn vader in het verpleeghuis verbleef en daarna was ik getuige van prachtige en diepgevoelde momenten. Mijn vader die ons zodra hij even helder was, ons telkens vroeg of mijn moeder goed gegeten had. Mijn moeder die voor mijn vader uit de Koran reciteerde en voor hem spirituele liederen zong, zodat hij rustig werd en de pijn beter kon verdragen. Familieleden die elke dag op bezoek kwamen, en soms ook ’s nachts bleven waken, lieve nichten die dagelijks een Iftar-maaltijd klaarmaakten en dat naar het verpleeghuis brachten, verpleegkundigen die samen met ons het vasten verbraken, soms tot aan tranen toe ontroerd. Samen aten wij, huilden wij, lachten wij, baden wij en verwonderden wij ons over de kracht die over ons gedaald was. En de dag van overlijden, waarop vele familieleden, kennissen, buren en vrienden ons figuurlijk en letterlijk in hun armen sloten, ons troostten en voor ons zorgden.

Het was overweldigend hoe de Marokkaanse moslimgemeenschap van zichzelf gaf, zowel in de woonplaats van mijn vader als ook in mijn eigen woonplaats Meppel. De moskee was dan ook tijdens de gebedsdienst voor mijn vader overladen met moslims die van hun liefde en kracht gaven, zowel aan hun Schepper als aan ons, de troostbehoeftigen uit hun midden. Ook op de laatste reis van mijn vader naar Marokko, troffen we in grote getale familieleden aan op het vliegveld die ons kwamen opvangen en zich over ons ontfermden. En zelfs lang na het overlijden en het begraven van mijn vader heb ik deze bijzondere kracht en genegenheid van de moslimgemeenschap mogen ervaren. Geregeld kreeg ik lieve steunende woorden of een knuffel op straat als ik een moslim tegenkwam die wist van het overlijden van mijn vader. Juist in die Ramadan in de zomer van 2012 heb ik de schoonheid gezien en ervaren van het ook deel uit mogen maken van een islamitische gemeenschap.

Deze Ramadan was er een van eenheid en verbondenheid, van troost en van schoonheid, van steun en van liefde. En na deze ervaring is er niemand meer die mij ervan kan overtuigen dat een individuele samenleving de enige juiste weg is. Ik heb mijn zegeningen ondervonden door een vrij individu te zijn en tegelijkertijd mij ook te verbinden met mijn familie en de gemeenschap waar ik uit voortkom. Het is geen kwestie van niet kunnen kiezen, sociale druk, conservatisme of hypocrisie. Het is een weloverwogen intrinsiek gedragen keuze uit vrije wil! Ik ben mens onder de mensen, en het zijn juist deze mensen die ook iets bijdragen aan mijn mens-zijn door mij eenheid, verbondenheid, troost, schoonheid, steun en liefde te laten ervaren. Sindsdien staat Ramadan voor mij, naast het gemis en de lege soepkom van mijn vader, vooral in het teken van het dankbaar vieren van mijn gunsten.

Comments

Geef een reactie