Een strijd als levensproject

10564520_10203398357591280_1526691359_o

10578051_10203398357631281_773242588_o

Elk jaar weer kijken we uit naar die ene speciale maand waarin we ons vrijwillig grenzen opleggen voor Allah (swt). Waar we de grenzen van het wereldlijke en het materiële trachten over te steken naar een spiritueel eiland gekenmerkt door eenheid, rust en soberheid. Waar de ummah zegeviert. Waar we elkaar beschouwen als broeders en zusters en samen een front vormen. Wanneer we elkaar kruisen op straat tijdens dé maand, zegt die ene blik vaak meer dan duizend woorden. Die verbondenheid waar we normaal andere dagen geen vat op krijgen, daar kunnen we ons gedurende dertig dagen door laten opladen.

Ramadan werkt bij mij vooral als een soort van evaluatiegesprek. Je vraagt jezelf af of je goed bezig bent, en blikt terug op het voorbije jaar. Je overloopt de betere momenten en de heftige momenten om te concluderen wat anders had kunnen verlopen. En je zorgt ervoor dat niets verloren gaat, maar dat je van elk moment leert. Naarmate het einde van de Ramadan nadert tracht ik mijn ‘huiswerk’ te maken. Terwijl het de voorbije jaren wel constructief verliep qua proces, merk ik dat het dit jaar quasi onmogelijk was. Ergens dacht ik dat het vooral te wijten was aan de hittegolf in combinatie met het achterna hollen van een blijkbaar overactieve zoon van 1 jaar.

Maar het waren vooral de huiveringwekkende beelden vanuit Palestina en de onmacht die zich hier rond opstapelde. De beelden van de talrijke gewonde en vermoorde baby’s en kinderen, vrouwen, mannen en ouderen waren onbeschrijfelijk. Zulk onrecht doet elk gezond mens twijfelen aan de democratie waarin we leven, aan goed en kwaad, maar vooral aan onze leiders. Wanneer geen enkele minister daadwerkelijk durft op te treden tegen deze genocide maar tegelijkertijd wel durft te stellen dat Israël het recht heeft zich te verdedigen dan hebben we niet te maken met leiders maar met monsters.

Er zijn in deze ook geen breuklijnen met een religieus sausje. Ook de leiders van de Arabisch-islamitische landen lijken niet te beseffen wat er gaande is in deze Heilige Maand. Dat financiële transacties, handelsakkoorden, netwerken en contracten boven het verwerpelijk uitmoorden van onschuldige burgerslachtoffers staan kan ik nooit begrijpen. Het Palestijnse volk is al decennia aan het lijden: Israël stormde hun huizen binnen en legde beslag op al wat ze hadden. Ze dehumaniseerden Palestijnen waardoor het vermoorden van hele gezinnen en activisten met een vingerknip (of drone) werd geklaard. Het gegeven dat de Palestijnen niet allen psychopathisch zijn is een wonder. Je zou voor minder…

10435221_10203398357791285_1440523791_o

Het kan dan ook niet anders dat we doorheen de honger en dorst , de vermoeidheid en emotionele uitputting trachten te zoeken naar hoe we betekenisvol kunnen zijn voor de onderdrukten en de kwetsbaar gemaakten. Niet enkel tijdens deze Heilige Maand, het zou een soort van levensproject moeten worden waar we strijden tegen onrecht – dichtbij of kilometers verder. Er zijn al verschillende oproepen geweest, o.a. een boycot van producten waar de bezetter financieel bij wint, betogingen, donaties, dua’s, gebeden , vrijwilligerswerk, maar ook ervoor zorgen dat het debat hygiënischer wordt gevoerd. Dat we blijven berichten over de genocide die plaatsvindt en mensen hier bewust van maken. Dat we de feiten op tafel leggen en via sociale media nieuwe informatie binnenbrengen. Dat we onze ‘democratische leiders’ met deze informatie blijven confronteren in de hoop dat het gezond en menselijk verstand het haalt van een onrechtmatig schuldgevoel van het Westen ten gevolge van de Holocaust. Een schuldgevoel dat westerse leiders ervan weerhoudt rechtvaardigheid na te streven , en het internationaal recht negeert.

We moeten onze media ook ter verantwoording roepen voor de valse beeldvorming die ze verspreiden en hen wijzen op hun opdracht. Journalisten dienen kennis van zaken te hebben wat betreft genocides, koloniale bezetting en de machtsverhoudingen tussen Israël en Palestina. We moeten vooral waakzaam zijn dat onze kinderen en de komende generaties de waarheid krijgen te horen over de situatie in Palestina en hoe de rest van de wereld hen aan hun lot heeft overgelaten.

Tenslotte mogen we ons niet laten leiden door het defaitisme dat met zo’n onrecht gepaard gaat. Velen die ik ken willen het uitschreeuwen, ze voelen zich totaal nutteloos. Iemand omschreef het onlangs als ‘ het gevoel te hebben gek te worden’. Tijdens het verbreken van het vasten wordt er enkel gesproken over allerhande beelden, video’s uit Palestina die berichten over de genocide waar de wereld op staat toe te kijken. Het zijn die beelden die gebrand staan op onze netvlies die ervoor zorgen dat we in actie schieten en de Palestijnen in ons hart houden.

Foto’s: Brusselse demonstratie van 19 juli 2014 voor Palestina. Meer foto’s hier.

Comments

Geef een reactie