30 dagen zoete rust

image-08-07-14-05-36-3

image-08-07-14-05-36-3Wat voelt het heerlijk om languit in de zetel te liggen met mijn laptop op schoot. Klaar om neer te typen wat reeds dagen het hoofd aan het vullen is. Ik geloof dat ik het best kan beginnen met een bekentenis. Een week voor de Ramadan las ik op mijn Facebook vele statussen van vrienden die schreven dat ze ongelofelijk hard uitkeken naar de maand die om de hoek te loeren lag. Binnen een week was het zover.

De Ramadan zou gekenmerkt worden door het schenken van rust, warmte, liefde, samenzijn, soberheid, vroomheid en gezelligheid. Hoewel ik ook uitkeek naar bovenstaande termen, moet ik eerlijk bekennen dat er verschillende woorden, gedachten en gevoelens mijn binnenste vergezelden door de naderende vastenmaand. Te beginnen met angst. Dagen heb ik mezelf mentaal voorbereid uit angst dat de Ramadan mij dit jaar fysiek te zwaar zou vallen. Maar de vrees uitte zich ook in de gedachte dat deze heilige maand meer is dan het vasten alleen. Het is veel meer dan voelen hoe het is om honger of dorst te hebben. Het is een maand om tot inkeer te komen, een maand om te bezinnen en de ziel te reinigen, op te staan en te gaan slapen met het gebed. De ogen, de oren, de mond, de handen en de voeten zuiver houden. Ik zou best de ogen neerslaan wanneer fonkelingen worden aangewakkerd en het gehoor dimmen bij het horen van zaken die niet voor mij bestemd zijn. Daarnaast mag ik niet kwaad spreken (niet dat dit gedurende de overige 11 maanden wel een gewoonte is) en herkauw ik mijn woorden alvorens ze over mijn tong te laten rollen. Verder neem ik niets wat mij niet toebehoort. Ik mag geen plaatsen betreden die mij verboden worden en bovenal, steek ik NIETS in de mond! “Anissa, let erop dat je zeker en vast niets in jouw mond steekt terwijl je aan het koken bent.” Zeg ik weleens tegen mezelf. Dagelijks om eerlijk te zijn. Het moet me maar eens overkomen om voor Iftar, maghrib, het vasten te breken door het klaarmaken van gerechten. Nog een kleine schrik waar ik mee sukkel.

Had ik al geschreven hoe heerlijk het wel niet is om languit in de zetel te liggen op deze zaterdagmiddag? Ik geloof van wel. Als studente werk ik in de zomer één volle maand in een Italiaans restaurantje in mijn straat. Het is perfect gelegen. Ik werk zes op zeven, volle dagen en avonden. Maar zaterdagmiddag en woensdag ben ik vrij, wat tijdens deze maand nuttig benut wordt. Naast een goede portie inhaalslaap en wat experimenteren met kookwerk, verzorg ik het contact met mijn geliefden en naasten. Meer heb ik niet nodig om voldaan de vrije tijd binnen deze maand te besteden.

image-08-07-14-05-36-1“Drink een beetje water,” zei mijn collega me onlangs. “Niemand kan je zien,” vervolgde hij. Met exact die woorden drong het tot me door. Ik kon gemakkelijk wat water drinken en een koekje in mijn mond steken zonder dat iemand het zou opmerken. Toch? Neen, helemaal niet juist. Hij ziet alles. Allah weet alles. Dat ik als moslima bewust dit niet doe zegt iets over de kracht van de islam. De kracht en de liefde van en voor het geloof voedt het hart meer dan eten of drank de maag ooit zou kunnen voeden. Door zijn opmerkingen besefte ik dat de Ramadan draait om de kracht van het geloof en mijn geloof in de islam. Zoals ik eerder zei is het meer dan vasten alleen. Deze heilige maand is een maand van rust, zuivering, honger hebben, angstig zijn maar ook de sterkte en het vertrouwen halen uit Hem, die wij aanbidden en op wie wij ons verlaten OF aan wie wij onze ziel toevertrouwen. Ramadan is het samenzijn van naasten, het koesteren van wat we hebben en bezitten, gezellig tafelen en de ziel reinigen en versterken. Om tot de conclusie te komen dat ik mijn beide handen mag kussen met de familie die ik heb, met de middelen die ons ter beschikking staan, met het oprechte geloof en nog veel meer kleine en grote dingen. Want elders in de wereld loopt er een klein kind dagelijks naar wat eten te zoeken, ouderloos en in een wereld die ik mij niet zou kunnen voorstellen. Alle angsten die ik heb verbleken met de pijnsteken die het hart doorboren wanneer ik denk aan al degenen die dagelijks zowel fysiek als emotioneel geterroriseerd worden terwijl ze dit machteloos ondergaan.

De Ramadan is een maand van reflectie voor mij. En elk jaar kom ik een stap dichter tot de kern van de maand. Naast het gebed, de shabakia, de harira en het samenzijn, huilt het hart elk jaar een beetje meer.

Comments

Geef een reactie