Kabul at Work voegt woord bij daad

The skateboard teacher © Kabul - City at Work

Bird seller

Wie op zoek is naar een beeld van Kaboel dat verder gaat dan de façade van oorlog, drugshandel en onveiligheid: kijk niet verder. Kabul – A City at Work is wat je nodig hebt. Dit multimediaproject biedt op een online schotel een reeks verhalen van mensen die in de Afghaanse hoofdstad werken, met fotografische portretten, interviews en korte video’s.

Het project vertrekt vanuit het idee dat Kaboel al vaak verkeerd is voorgesteld. Het is de bedoeling om zowel Afghaanse kijkers als een internationaal publiek een andere, positieve kant van de stad te tonen door te focussen op haar economische leven. “Kaboel is sinds 2001 van een verwoeste ruïne – met negentig percent van de gebouwen beschadigd of verwoest – naar een herboren stad gegaan. Het is nu een bruisende en fascinerende metropolis met bijna vier miljoen inwoners. Kabul at Work geeft een stem aan de mensen die de stad gonzend houden ondanks de oorlog en de wanorde”, zo wordt het project beschreven. Het doel samengevat: het aantrekken van een wereldwijd publiek voor de culturele aspecten van Kaboel, Afghanen een internationale stem geven, negatieve percepties over Afghanistan de das omdoen, en een weg banen voor toekomstige creatieve projecten.

Quran maker

Een potpourri van persoonlijke verhalen

De internationale en Afghaanse crew achter Kabul at Work brengt wekelijks nieuwe episodes, met Kaboels inwoners in hun eigen werkomgeving als hoofdrolspelers. Tot nu toe zijn meer dan tachtig afleveringen ingeblikt en online geplaatst. Het dagdagelijkse rumoer en gerommel van de stad dat sommige reporters en filmmakers wanhopig uit hun reportages en documentaires hopen te filteren, is wat Kabul at Work tracht vast te leggen. “Of ze nu rijk, arm, beroemd, doordeweeks of gewoonweg excentriek zijn, deze personages geven je een intiem kijkje in een Kaboel waarvan je niet wist dat het bestond. Hun verhalen, verteld in hun eigen woorden, zullen een beeld van Kaboel schilderen dat tegelijkertijd zal entertainen, choqueren en informeren”, vertelt de website van het project. Individuen met verschillende achtergronden en leeftijden en uit verschillende regio’s worden in de spotlights gezet. Er is de vogelverkoper, mijmerend over de gelukkige tijden toen hij tegen de Russen vocht in de bergen; de snoepmaker, die zo’n expert in zijn vak is geworden dat mensen zijn advies komen vragen; de skateboardleraar, de bottenzetter, de jongen die het verkeer regelt, de koranmaker… en de lijst gaat verder en verder en verder. Getuigenissen van mensen van wie men anders niets hoort worden gebundeld en geven samen een idee van wat de stad in essentie inhoudt.

Street kids on Macroyan housing complex skating with Skateistan

Eén voorbeeld is Ommulbanin Shamsia Hassani, een jonge graffiti-artieste die samenwerkt met een collectief dat Roshd (‘Groei’) heet. “Moderne kunst is een nieuw concept hier,” vertelt ze, “Afghanen zijn er tegen. Ze zeggen dat het iets is wat een westerling doet.” Deze inspirerende dame ziet het anders. Ze gelooft dat kunst de functie heeft een land te vertegenwoordigen: “Ik denk dat kunst de samenleving kan veranderen. En we doen ons best. Ik weet dat ik het niet allemaal op mijn eentje kan doen. Maar ik wil verandering brengen; als ik maar één percent van de gedachten van de mensen verander, is het al iets.” Ze zette haar debuterende stappen als graffiti-artiest tijdens een workshop en trekt nu door de straten van Kaboel, spuitbussen in de aanslag, en laat Afghanistan voor de allereerste keer kennismaken met graffiti.

People Talk About What They Do All Day and How They Feel About What They Do

De man achter dit alles is fotojournalist David Gill, die sinds enkele jaren leeft in de dynamische stad die Kaboel is. Hij ging voor het eerst naar Afghanistan om er te werken. “Hoe langer ik in Kaboel woonde, hoe meer ik gefascineerd raakte door haar mensen”, vertelt hij, “De reden waarom ik in Afghanistan ben gaan wonen, is dat ik het moe was om te proberen een verhaal te vertellen over het leven van mensen vanop een afstand, door enkel langs te gaan, als met een parachute erin te vallen en weer weg te gaan.” Hij raakte geïnspireerd door een boek van de Amerikaanse historicus Studs Terkel, dat Working: People Talk About What They Do All Day and How They Feel About What They Do heet.

De Kabul at Work-methode om verhalen te verzamelen is tweezijdig. Soms raadt iemand David Gill aan om met een bepaald individu te gaan spreken, andere keren leiden schijnbaar toevallige ontmoetingen tot een interessant verhaal. Het is niet altijd even makkelijk om mensen zover te krijgen om te spreken over hoe ze zichzelf zien: “Ik ben er niet zeker van dat Afghanen, mensen die traditioneel gezien uit een meer tribale cultuur stammen, eigenlijk over zichzelf spreken als individuen. Om eerlijk te zijn is dat één van de moeilijkste aspecten van het project geweest, om mensen over zichzelf te laten spreken in de eerste persoon”, geeft David Gill toe.

Abdullah Haji Wakil - the bone setter of Kabul

Onthaald op applaus

Een deel van de interviews zijn vertoond op Al Jazeera en als serie uitgezonden op de Afghaanse televisie. “Het werd zo goed ontvangen dat de TV-zender het drie keer herhaald heeft. Afghanen zijn afzonderlijk met me komen spreken. Eerst hadden ze iets van: waarom wil je mij interviewen? Ik ben maar een taxichauffeur; ik ben maar een snoepmaker. Nu begrijpen ze het concept, en ik denk dat zij het idee dat normale mensen ook een stem hebben, kunnen aanmoedigen. Want iedereen heeft een interessant leven in Kaboel. Het is een land dat door de oorlog uiteen gerukt is. Dertig jaren oorlog; de meeste mensen moeten wel een interessante historische achtergrond hebben”, aldus David Gill.

De projectmakers hopen het project levend te houden met behulp van gemeenschapsleiders, projectmanagers, vrijwilligers en lokale mentoren. Op die manier zou het kunnen uitdraaien op een antropologische studie die niet alleen steden en het platteland in Afghanistan bereikt maar ook een stem zal geven aan duizenden en duizenden andere verhalen van over de hele wereld.

Traffic control kid

Foto’s: © Kabul – A City at Work

Comments

This post is also available in: English