DABA Maroc viert artistiek en cultureel Marokko

 

Wie behoefte heeft aan een snufje Marokko, moet dit najaar in België zijn. DABA Maroc loopt van oktober 2012 tot januari 2013 en staat voor een seizoen vol hedendaagse kunst en cultuur uit – de naam zegt het zelf – Marokko. ‘Daba’ betekent ‘nu’ in het Darija, het Arabisch van Marokko. Het Marokko van nu. Het festival DABA Maroc wil ons het Marokko van vandaag voorstellen: een veelzijdig en jong land. Ook wat betreft de artistieke creaties, waar traditie en vernieuwing elkaar ontmoeten.

Dit artistieke en culturele seizoen, zoals het programmaboekje belooft, is veelzijdig in alle opzichten. Meer dan 60 projecten van maar liefst 150 artiesten worden verspreid over België aangeboden, en vertegenwoordigen hiermee verschillende disciplines. Niet alleen kunstenaars uit Marokko, maar ook Brusselaars en Walen met Marokkaanse roots kregen de kans om hun artistieke talenten tentoon te spreiden. Organisatorische comités uit Marokko en België sloegen de handen in elkaar om ervoor te zorgen dat visuele kunsten (zoals fotografie en graffiti), dans, muziek (zowel instrumentaal als zang), theater, film en zelfs literatuur (romans en poëzie) aan bod komen. Voeg hieraan nog eens publieke debatten en gesprekken met de artiesten toe, en het plaatje is compleet.

In oktober vormen de Brusselse Hallen het kloppend hart van het festival. al.arte.magazine trok er als voorproever voor jou naartoe.

 

Hassan Hajjaj

Al bij de ingang word je ondergedompeld in een wereld van pop-art versus psychedelische graffiti. Het pop-art gehalte is het werk van Hassan Hajjaj. Deze uit Larache (in het noorden van Marokko) afkomstige kunstenaar woont sinds zijn dertiende in Londen. Hassan is een creatieve artiest die zijn talenten als fotograaf, designer en decorontwerper combineert. Met de invloeden uit zijn dubbele culturele ervaringen fuseert hij symbolen uit de popcultuur met het authentieke traditionele Noord-Afrika. De beelden hebben betrekking op de manier waarop Oost en West elkaar zien, en op culturele uitwisselingen tussen de twee. In het kader van DABA Maroc toverde hij de barruimte om in een heuse Salon. Een interieur vol met kleuren, humor, Noord-Afrikaanse gerecyclede voorwerpen zoals borden omgetoverd tot tafelbladen, kitscherige huishoudelijke items uit de jaren 70 van de vorige eeuw en omgekeerde coca-cola kratten. Zo creëert hij een speelse feelgood-omgeving. Zijn warholiaanse Salon is een beruchte parodie op enkele beroemde logo’s en merken. Daar waar oriëntalisme, street art en consumentistische iconografie ‘pop’ worden.

 

 

Djamel Oulkadi

Recht daartegenover zijn de muren van de Hallen gedecoreerd met het abstracte grafische oeuvre gekenmerkt door Arabische kalligrafie van Djamel Oulkadi. Deze Brusselse graffitikunstenaar wordt ook Geometric Writer genoemd. Hij creëert labyrinten van geografische motieven, neemt er allerlei toespelingen in op, aarzelt tussen minimalisme en psychedelische uitbundigheid en combineert radicalisme met absurditeiten.

 

Daoud Aoulad Syad

Op de benedenverdieping van de Hallen presenteert de gerenommeerde fotograaf Daoud Aoulad Syad een selectie van prachtige zwart-wit foto’s van de jaren 80, 90 en een aantal nieuwe producties. In Marokko erkend als beroemde internationale filmmaker, toont hij met zijn fotogalerij uit het leven gegrepen anekdotes. Het perfecte toeval – het beslissende moment – het moment en het onderwerp geven de beelden hun expressieve kracht. In de Hallen etaleert hij zijn nieuwe project rond de stad Marrakech, de architectuur en het evoluerende menselijke erfgoed.

 

La Liberté, ma Mère

De spots van De Hallen zijn ook gericht op moeders. Op 21 oktober werden de deuren geopend voor een brunch en een gesprek met een tiental vrouwen in het bijzonder: de vrouwen van “La Liberté, ma Mère” (De vrijheid, mijn moeder), geregisseerd door RTBF-journaliste Hadja Lahbib. De film gaat van start met een beeld van Casablanca’s kustlijn. Het is een portret van Mey, Ourdia, Hamida, Naziha, Rahma, Tleitmess, Tamanant en, last but not least, de bekende Tata Milouda.

Op deze slampoëzie-ster na zijn deze vrouwen, die tussen de 50 en 70 jaar oud zijn, in de jaren 1960 in het kielzog van hun mannen vanuit Marokko naar België geëmigreerd. Nu hun kinderen groot en zelfstandig zijn, ligt de wereld voor hen open en zijn ze klaar voor een tweede jeugd, genietend van hun herwonnen vrijheid. Net als Tata Milouda, die met 100 Franse frank op zak haar dorp, kinderen en ex-man in Marokko eind jaren 1980 vaarwel zei in ruil voor Frankrijk, besluiten deze vrouwen zich aan een alfabetiseringscursus Frans te wagen. We zien hen lessen volgen in het Molenbeekse ontmoetingshuis Dar al Amal, Brussel verkennen, en vertrekken voor een weekendje Ardennen terwijl ze al zingend, picknickend, wandelend, kletsend en lachend herinneringen ophalen over hoe het was om als jonge Marokkaanse in België aan te komen en te leven.

Tussen enkele filmfragmenten door ging Hadja Lahbib zondag een gesprek aan met de vrouwen die in haar film aan bod kwamen. Naast de acht vrouwen die de hoofdrol speelden, kregen ook enkele vrouwen die in ontmoetingshuizen als Dar al Amal werkten, en vrijwilligers uit het publiek het woord. Het resultaat was een aangename bespreking van de onderwerpen die in de film aan bod kwamen, wat zowel tot een glimlach als een traan van ontroering kon bewegen.

DABA Maroc, benieuwd naar meer? Het volledige, uitgebreide programma is te vinden op website DABA Maroc.

Foto’s: DABA Maroc
Tekst: Tine Lavent & Malikka Bouaissa
© 2012 {al.arte.magazine}

Comments