Als vrije vogels in een kooi

“Mijn broers Saed en Salah waren 15 en 17 jaar. Ze zijn vermoord door bombardementen in 2008 en 2012,” zegt Hamza. Hij wist opwellende tranen beschaamd uit zijn ogen. “Ik kan de geluiden van bommen en de beelden van stervende vrienden maar niet uit mijn hoofd krijgen. Onafgebroken hoor ik mijn moeder huilen om het verlies van mijn broers.”

Hamza neemt veruit de grootste risico’s van de bende. Met een lach op zijn gezicht springt hij van metershoge verwoeste huizen. Hij is alles kwijt, hij heeft niets meer te verliezen. Hamza beoefent samen met zijn vrienden ‘parkour’, een sport waarbij jongeren lopend en springend enorme hindernissen overwinnen. Ze springen van dak tot dak en maken gracieuze salto’s. Parkour is een populaire sport in Gaza. “Door parkour te beoefenen voel ik me vrij als een vogel en onoverwinbaar,” zegt Fahed. “Na de oorlog beoefenden we parkour op de kapot geschoten huizen. Die filmpjes hebben we op YouTube gezet. Zo kunnen aan de Israëli’s tonen dat ze onze huizen kunnen bombarderen, onze kinderen kunnen doden, maar dat onze ziel nog niet kapot geschoten is.”

In juni 2014 werd Gaza weer getroffen door een bloedig conflict. Het is de vierde oorlog die Hamza en Fahed meemaken in hun jonge leven. Zoals veel van hun vrienden dragen ze trauma’s mee.

“Israël bombardeerde ons ’s nachts,” zegt Saed. ‘We konden de sterren niet zien door de lichten van de helikopters. Elke nacht baden we stil in een hoekje. Bang, doodsbang, omdat elk moment een bom ons huis kon raken.”

“Ik sliep toen een bom het huis van onze buurman raakte,” fluistert Hamza. “De rook waaide onze kapotgeschoten ramen binnen. Ik vluchtte in pyjama ons huis uit. Ik trapte op mijn versmoorde adem. ‘s Morgens zag ik hoe ons huis vernield was. Ik hoop dat het nog te herstellen is,” glimlacht hij. “Maar mijn hart is dat al lang niet meer.”

Fotoreportage © Katrijn Van Giel

Comments

This post is also available in: English

Geef een reactie