Muziek brengt licht in de duisternis voor Al Nour wal Amal

Menbers of blind women chamber orchestra Al Nour wal Amal (Light & Hope)  during  the concert     in the Theater Manoel,  Malta.

Het Kamerorkest van blinde meisjes Al Nour wal Amal tijdens het concert in Malta.

Kunnen zien is wel erg handig bij het bespelen van een instrument, toch? Iedereen die al eens getokkeld heeft op een instrument, zijn eerste akkoord leerde, een tweede en zelfs een derde herinnert zich wel dat het vrij moeilijk is om de drie akkoorden samen te spelen. En het zelfs opgaf. Nu, stel je voor dat je dat allemaal blindelings doet. En verbeeld je in dat je er erg goed in wordt. Dit is wat het orkest Al Nour wal Amal (Licht en Hoop) heeft gedaan. Door hun eigen vastberadenheid, verbetenheid, hard werken en hun God gegeven talent, zijn deze meisjes geslaagd om succes te maken van zichzelf.

De vereniging Al Nour wal Amal bestaat uit een Egyptisch orkest van blinde en slechtziende jonge moslima’s. De vereniging is opgericht in 1954 door een groep vrijwilligers en werd geleid door mevrouw Istiklal Radi, de eerste directeur. Het is eigenlijk de eerste niet-gouvernementele organisatie in het Midden-Oosten die slechtziende kansarme meisjes en vrouwen helpt. Al Nour wal Amal biedt hen zorg, onderwijs, een beroepsopleiding, werkgelegenheid en integratie in de maatschappij. Maar ze helpen vooral het muzikale talent van deze vrouwen te ontwikkelen op een academische basis. Momenteel werkt het muziekinstituut met meer dan 300 blinde meisjes en jonge vrouwen.

Al Nour Wal Amal

Al Nour wal Amal

De Spaanse fotojournalist Fernando Moleres volgt en documenteert de meisjes al jaren. “Ik had een aantal foto’s van het orkest gezien in een fotowedstrijd en toen ik naar Egypte ging voor een verslag over kinderarbeid besloot ik het centrum te bezoeken. Het centrum gaf me de kans het orkest te bezoeken en ik nam foto’s tijdens de repetitie en een concert in Caïro.” Moleres volgde hen daarna op hun recente tour. “Ik bezocht ze weer na de Arabische Lente in maart 2011. Mijn relatie met het orkest was erg goed en ik besloot hen te begeleiden tijdens hun tour in Europa in september 2011. Daarna bezocht ik de concerten in Segré in Frankrijk, en in Malta in 2012.” De fotograaf besloot om zijn foto’s te begeleiden met hun sound. Zo maakte hij een korte documentaire voor bij de fotoreportage Sounds of Hope and Light.

Het orkest speelt in Egypte in vele steden op vele locaties zoals culturele centra, ambassades, universiteiten, en daarnaast toerden de muzikanten ook in diverse landen in vijf continenten. Toen we naar zijn commentaar in de Nederlandse krant NRC  vroegen over hoe de hardcore salafisten (die twintig procent van de Egyptische kiezers zouden vertegenwoordigen) het moeilijk zouden maken voor het orkest om op te treden, reageerde hij verbaasd. “Ik denk niet dat ik dat zei, niemand heeft me wat gevraagd. Ik denk niet dat de salafisten de vereniging kunnen doen dwarsbomen, waarschijnlijk vinden ze het eerder niet leuk.” Hij voegde eraan toe dat de hele zaak irrelevant is, omdat de salafisten het in de regering niet voor het zeggen hebben.

Het orkest bestaat uit blinde meisjes van verschillend niveau. Er zijn ongeveer 34 strijkers, houtblazers, koperblazers en slagwerkspelers. Ze worden getraind met speciale technieken en methoden om als orkest te kunnen optreden. Voordat ze beginnen te spelen lezen de muzikanten de bladmuziek in braille en leren ze elk stuk in de repetities uit hun hoofd. Dan komt het orkest samen en repeteren ze in de volledige samenstelling. Tijdens de repetities tikt de dirigent de maat.

Ali Osman , the conductor of the  blind women chamber orchestra Al Nour wal Amal (Light & Hope) gives the  thanks  to  the  musicians at the  end  of  concert in the City  Hall of  Vienna . City Hall , Vienna 2011-Sept-07

Ali Osman, dirigent van het Kamerorkest  Al Nour wal Amal bedankt de muzikanten op het einde van het concert in Wenen.

Het bijschrift van de fotoreportage luidt: “In Egypte betekent een blinde vrouw zonder middelen zijn dat je een sombere toekomst tegemoet kan zien buiten de familieomgeving, en een verwaarloosbare kans op zelf in je levensonderhoud voorzien anders dan door te bedelen.” Helaas worden mensen met speciale behoeften zoals blinden en slechtzienden over de hele wereld nog dagelijks geconfronteerd met de harde realiteit van het leven in een samenleving die aan elkaar hangt van bijgeloof en sociaal stigma en die de instellingen mist die nodig zijn om te voorzien in hun behoeften. De weg naar een normaal bestaan is nog steeds bezaaid met doornen en ontberingen. “In Egypte worden, net als in veel andere landen de aanwezige middelen niet ter beschikking gesteld van personen met een handicap en is het zeer ingewikkeld of zelfs onmogelijk voor armen om een opleiding te volgen of een baan te vinden. Er is niet genoeg steun vanuit de overheid voor dit deel van de bevolking. Daarnaast wegen culturele factoren zwaar, factoren die deze vrouwen met een handicap ontmoedigen. Maar er zijn privé-initiatieven zoals Al Nour wal Amal die blinde meisjes en vrouwen stimuleren en steunen,” aldus Moleres.

De meisjes laten zien dat mensen met een handicap hun doel kunnen bereiken. Veel van de meisjes en jonge vrouwen hebben een eigen leven en werken buiten de vereniging om aan het eind van de dag terug te keren om te oefenen met het orkest.

Hoda (left), Myrian and heba (right). Menbers of  Al Nour wal  Amal chamber orchestra. Training in the  center  where they live and  study.

Hoda (links), Myrian en Heba (rechts). Orkestleden Al Nour wal Amal tijdens een training.

Het orkest speelt verschillende composities van Egyptische, en westerse componisten als Bizet, Verdi, Brahms, Mozart, ook al hebben ze niet altijd van huis uit een achtergrond in westerse klassieke muziek meegekregen. De passie en vastberadenheid van de meisjes om hun studies voor te zetten worden ondersteund door hun familieleden.

De vereniging Al Nour wal Amal werkt hard om de meisjes te verzekeren van degelijk onderwijs en persoonlijke groei. Het geeft vreugde en opent vele creatieve deuren. Maar na de gebeurtenissen van januari 2011 werd het moeilijker voor de vereniging om fondsen te werven. In de afgelopen jaren is de overheidssteun zelfs afgenomen en het kan een jaar of twee duren vooraleer de vereniging daadwerkelijk een donatie kan innen. Het muziekinstituut is nu afhankelijk van donaties om haar onderwijs en voorzieningen gratis aan te kunnen bieden aan de studenten. Er is ook een grote behoefte aan goede instrumenten om het geluid van het orkest te verbeteren.

Menbers of blind women chamber orchestra Al Nour wal Amal (Light & Hope) at the  end  of a concert  in Maribor , Slovenia during  European  tour. From left to  Right :  Aida , Mervat Imbabi( sitting),  Heba Rafat

Orkestleden Al Nour wal Amal, in Slovenië tijdens hun Europese tour.
Van links naar rechts: Aida, Mervat Imbabi (zit), Heba Rafat

Hoewel deze meisjes blind en slechtziend zijn, verrijkt muziek hun leven zo diep. De meisjes worden altijd zeer hartelijk verwelkomd en hun niveau imponeert het wereldpubliek. Ze kregen bij verschillende gelegenheden staande ovaties. “Het was als reizen met familie. Ik voelde me heel goed in de groep en ik houd ervan om naar hun muziek te luisteren. Het is zo ontroerend om naar ze te luisteren en om te zien hoe ze spelen. De nederigheid en de goede spirit van blinden is ongelooflijk, hun zielen raken je voor eeuwig.”

 

Fernando Moleres

Fernando Moleres is geboren in 1963 in Bilbao in Spanje. Tijdens de vroege jaren negentig, combineerde hij verpleegkundig werk met lange periodes van reizen en het maken van fotoprojecten, zoals Children at Work. Dat project duurde heel wat jaren en bracht hem naar vele landen. Zijn foto’s verschenen in een aantal internationale publicaties, zoals Der Stern, Le Figaro Magazine, Le Monde 2, La Repubblica, Io Donna, The Independent en The Sunday Times Magazine. Moleres bracht twee boeken uit en heeft wereldwijd meer dan 20 solotentoonstellingen gehad. Hij won onder meer de Foto van het jaar 2011-onderscheiding, twee World Press Photo prijzen (in 1998 en 2008), een W. Eugene Smith Grant, een Erna en Victor Hasselblad Foundation Grant, en een Lucia Award 2012 Deeper Perspectives Award. Onlangs nog kreeg de fotojournalist de tweede Tim Hetherington Grant voor zijn project Waiting for an Opportunity, een reportage over de realiteit van het jeugdrecht in Sierra Leone. Moleres woont nu in Barcelona.

Foto’s: © Fernando Moleres

Comments

This post is also available in: English